انتخابات

انتخابات ریاست جمهوری سال 96 با پیروزی حسن روحانی به پایان رسید یک نکته داشت که بسیار ذهن من را در چند وقت اخیر درگیر کرده بود.
با توجه بیشتر به انتخابات امسال و نوع برخور نامزدها احساس میشود که تمام داستان انتخابات یک نمایش بود.
نظام سیاسی تقریبا از انتخاب مجدد روحانی مطمئن بود ولی از حضور پرشور مردم پای صندوق های رای به خاطر بیکاری،رکود،فقر اصلا امیدوار نبود.
معرفی یک چهره قضایی که به خاطر ماهیت شغل خویش اقدامات سختی انجام داده است و معرفی وی به عنوان رقیب روحانی باعث ایجاد یک نوع ترس و دلهره در بین مردم عادی و حتی اپوزیسیون داخلی و خارجی نظام شد.
نظام مردم را تحریک کرد که اگر با حضور بسیار پای صندوق رای به انتخاب مجدد فرد معتدل کمک نکنید،فردی رای می آورد که بسیار تندرو تر از سران دولت قبل از روحانی میباشند و تمام آزادی های مدنی و شهروندی را از شما سلب میکند.و زندگی شهروندی برای شما به جهنم تبدیل میشود.
این نقشه باعث شد که حضور ایرانیان خارج از کشور به چند برابر برسد و حتی افرادی که در طول سال به تحریم انتخابات تشویق میکردند از رای خویش بازگردند و مردم را به شرکت در انتخابات تشویق کنند.این واکنش هیجانی مردم به قدری بود که 4 میلیون نفر به خاطر گذشت مهلت رای گیری نتوانند رای خود را به صندوق بریزند.اگر بدین گونه باشد باید گفت که حاکمیت در رسیدس به اهداف خویش بسیار موفق عمل کرده است.